La route de la Glace – 15 april 2016
Ik schrijf deze eerste woorden in het notitieblok van Jérôme, de voorgaande blaadjes bestaande uit talloze lijstjes, sommigen afgevinkt, anderen niet.
Na zo’n twee jaar voorbereiden, een laatste paar hectische weken in Brussel, zijn we dan eindelijk echt weg. Tot gisteren nog volledig in vakantiemood, maar we voelen ons stilletjesaan in het onbekende, de voorbode voor al hetgeen wat nog op onze weg ligt, terecht komen.
Onze eerste halte was Mortehan, een passage tussen ‘thuis’ en ‘weg’. Al weg van huis, maar toch nog een beetje thuis. Tijd om nog wat aan de camion te werken, gordijntjes te naaien, maar op een rustiger ritme, met tijd om met familie en vrienden door te brengen.
En zo was het in een pittoresk dorpje in de Vogezen waar we, natgeregend, onze eerste nacht in de camion doorbrachten. Wat onwennig, de kinderen die de slaap moeilijk vatten, alert voor alle onbekende geluiden. Het ochtendlijk voederen van de beesten van de camping à la ferme maakte veel goed.
De volgende vier dagen brengen we door op de boerderij van mijn Zwitserse vriendin Coralie, haar man Simon, hun kinderen en talloze beesten. Na 13 jaar is de ontvangst enorm hartelijk, sommige vrienden hoef je niet vaak te zien om te weten dat het goed zit. We voelen ons alle vijf goed hier. Lily is ’s ochtends (tegen haar gewoonte in) als eerste op omdat ze Simon wil gaan helpen de koeien te voederen en de stallen uit te mesten. Zoé checkt elk kwartier of de kippen een nieuw ei gelegd hebben en rent samen met haar zus de hele dag rond op de boerderij, haren vol stro, bruine knieën vol schrammen. Felix heeft in Simon zijn nieuwe held gevonden nadat die hem heeft meegenomen op de tractor. En Jérôme mest ondertussen content stallen uit, zet omheiningen, brengt de koeien na hun winters verblijf in de stallen naar de groene velden, wiedt de rabarber. Het zou ons nog afgaan! Als we de hoeve achterlaten is dat met de belofte om terug te komen en een van de komende zomers mee op de boerderij te komen werken.
Door de besneeuwd bergen rijden we naar Bergamo, waar Jérôme z’n broer en zijn gezin ons opwachten. Ook Jérôme z’n zus en haar gezin zijn hier waardoor we nog een leuk familieweekend samen doorbrengen. IJsjes, pasta, pizza, wandelen, viva Italia! Na een paar gezellige maar drukke dagen (we treffen nog een paar laatste voorbereidingen voor het ‘echte’ vertrek) trekken we terug de camion in. Als we vertrekken bedenkt neefje Nils eerst alle mogelijke plannetjes om mee te kunnen gaan, zijn moeder moet ‘m uiteindelijk uit de camion trekken.
Na een kort maar mooi bezoek aan Venetië zijn we via het noorden van Italië richting Slovenië gereden, door prachtige landschappen met op de achtergrond besneeuwde bergtoppen en dreigende wolken. Slovenië is ons volledig onbekend, moeten we toegeven. De kennismaking is alvast een plezier, morgen ontdekken we het noorden verder.
En hoe zit dat nu met het rijden? Wel, de camion rijdt goed, we zitten hier op ons gemak, we hebben muziek (dank je Gomme en Gré!), de kinderen vinden het leuk, spelen, lezen, kleuren en slapen. En discussiëren, plagen elkaar, vragen om de 5 minuten of we er al zijn (Zoé), melden dat ze honger hebben (Zoé) en vragen of de kinderen van de klas nu al speeltijd hebben/hun 10uurtje hebben gekregen/nu al in het tweede leerjaar zitten (Lily).
Oh ja, ik mag van Jérôme toevoegen dat het goed is (zegt hij met een smile en een dikke duim omhoog). Alleen ’s nachts wordt hij nog achtervolgd door alle mogelijke rampscenario’s…
De Balkan (en omstreken) in een paar anekdotes – 3 mei 2016
‘Waarom zijn alle tractoren hier rood?’ Door het heuvelachtige noorden van Kroatië rijden, alles in een fris lentegroen, de weiden vol bloemen, door zonnige kleine dorpjes met mooie erfjes, langs een erf rijden waar een vrouw een paar eenden aan het pluimen is, en ondertussen voor Felix op de uitkijk staan voor tractoren En dan plots een zwarte beer en haar jong zien lopen door de velden!
‘Bombyx’ Het ‘toktok’ dat de camion doet wanneer we met trage snelheid een drempel of een bocht nemen, en die ons wat zorgen baart en waar we alert voor zijn. De pijn van de camion die Jerome voelt tot in z’n, euh ja… Na een bezoek aan een Mercedes garage in Zuid-Kroatië wordt duidelijk dat het verholpen is met het sterker aanvijzen van de bouten van de ophanging van de stabilisatiestang (gedicteerd door Jérôme). En voilà, de ‘toktok’ is weg!
‘Welcome in China bis’ De eerste digitale contacten leggen met onze reisgenoten voor de maand China in oktober. China moeten we in groep doorkruisen, begeleid door een Chinese gids en met alle permits en een vastgelegde itinéraire op zak. Maanden hebben we gezocht naar reisgenoten die China ook vanuit Kirgizië wilden inrijden, we wilden namelijk erg graag het (ruige) westen van China ontdekken. Nu we nog steeds geen anderen gevonden hebben om een groep mee samen te stellen (als je het in je eentje doet betaal je al snel 8000 euro), we geen zin hebben om hier de komende maanden nog veel mee bezig te zijn en we wat schrik hebben dat we ondertussen uit de boot vallen omdat alle groepen zich gevormd hebben, hebben we beslist om toch vanuit Mongolië China binnen te rijden, een traject dat veel populairder is. We kwamen dan ook al snel in contact met een groep die op het punt stond vast te leggen en waar we bij konden aansluiten. Een internationaal gezelschap van 6 wagens, in totaal 7 kinderen aan boord, een pluspunt, zo hebben de kinderen gedurende een maand vaste vriendjes. Het lucht op daar niet meer bezig te moeten zijn. En hé, Mongolië is prachtig! Nu nog proberen die Mongoolse familie terug te vinden waar we 15 jaar geleden veel tijd mee hebben doorgebracht (Melle, hint hint).
Un début prometteur – 5 mai 2016
Jusqu’à Dubrovnik, ça faisait encore vacances en camping avec les enfants: petits tours au bloc sanitaire en slaches, vaisselles dans un bassin en plastique, petit vin du soir dans nos chaises pliantes, lecture quotidienne de la météo sur internet,… J’osais à peine rédiger un post pour ce site; on ne tient pas un blog pour relater ses vacances familiales annuelles quand même!
Mais voilà, depuis le Monténégro, les choses ont un peu changées : plus de camping, plus de connexion 220 volt, plus de toilettes, plus de wifi … Enfin la véritable aventure! Le soir, il faut trouver un endroit sec, joli, plat, pas trop exposé ni trop isolé pour poser le camion. En journée, une feuillée adéquate pour vider le réservoir de notre toilette (jusqu’ici on la joue bio: sans produits chimiques dans notre WC). Notre camion est mis à plus rude épreuve vu l’état des routes que nous empruntons, essentiellement montagneuses. Je suis donc maintenant un peu moins gêné de relater ce premier chapitre de notre voyage. Mais n’exagérons pas, ce n’est pas encore le désert du Taklamakan, mais quand même. A propos de Taklamakan, nous avions espéré ‘attaquer’ la Chine à partir de l’Ouest, mais hélas personne ne veut se joindre à nous. Quand on voyage en Chine dans son propre véhicule, il faut s’adjoindre les services d’un guide 24h sur 24 pendant tout le séjour et payer ses hôtels, ce qui rend le voyage très (trop) cher. C’est pourquoi des convois se forment. On partage le guide (un jour dans une voiture, un jour dans une autre) et les frais bien sûr. Mais sur internet nous n’avons trouvé personnes pour nous accompagner dans l’Ouest. On passera donc par la Mongolie avec sept autres véhicules. Le groupe a l’air chouette, il y aura des enfants du même âge que les nôtres.
Mais nous parlions des Balkans et pas de la Chine. Jusqu’ici les choses se passent plutôt bien. Mes craintes de l’inconnu sont dissipées (à vrai dire nous ne nous sommes pas encore sentis une seule fois en insécurité, tout du contraire), je suis à l’aise avec mon camion et je suis très à l’aise avec Tine ;-). Seuls les disputes des enfants et leurs mains couvertes de sauce tomates sur les fauteuils du camion m’énervent. Surtout les jours de pluie. Je ne garde pas un très bon souvenir des journées pluvieuses à Plitvice et Dubrovnik en Croatie. Une journée entière enfermé avec trois enfants dans 12 m2, c’est très dur. Mais quand le soleil est là et que toutes les ballades sont permises, c’est quand même génial. La toute première nuit sous la pluie dans les Vosges j’ai vraiment mal dormi et me suis demandé si je n’avais quand même pas fait une grosse erreur de m’engager dans cette aventure, mais cette première nuit est maintenant déjà bien loin et le doute a laissé place au plaisir du voyage. J’aime parcourir les beaux paysages au volant de notre fidèle camion ;-). Finir la journée comme la semaine dernière aux thermes avec Felix et quelques vieux macédoniens, un vrai bonheur… Les enfants sont à l’aise. Leurs amis, cousins et grands-parents leur manquent, mais ils apprécient l’aventure. En fait, ils auraient aimé “qu’on puisse emmener tour le monde avec nous en voyage…” Le camion tient bien le coup. Il a fallu par prévoyance changer un pneu en Italie, ajouter un rétroviseur grand angle, modifier un peu les aménagements intérieurs. Il y a quelques jours, nous avons remarqué que notre klaxon pendouillait sous la carrosserie, nous avons réussi à le fixer sans être certain qu’il s’agisse de la bonne visse. Par deux fois notre principal tiroir nous a lâché; là il a fallu bricoler un peu, mais ça tient. On a pu aussi réparer convenablement une mini fuite de gaz. Finalement c’est un bruit gênant au niveau du système de direction qui nous a le plus inquiété. En Italie chez Mercedes, ils nous ont dit qu’il s’agissait des lames de suspension et qu’il ne fallait pas trop se tracasser. Mais le bruit s’amplifiait et commençait vraiment à nous inquiéter. Un nouveau passage au garage s’imposait. Chez Mercedes en Croatie, ils ont pu voir que la suspension de la barre de stabilisation de l’axe avant n’était pas suffisamment serrée. Un tour de clef et le bruit avait disparu. Soulagement. En somme, quelques petits soucis, mais rien de bien grave. Bombyx siffle toujours aussi bien de tout son turbo quand il est lancé en cinquième á 80km sur les routes qui le permettent. Ah quel joli bruit quand même…
Nous voilà maintenant à l’Est de la Bulgarie, prêt à rejoindre Istanbul. On devrait y passer trois ou quatre jours. On s’installera normalement au parking payant en contrebas de la Mosquée bleue avec vue sur le Bosphore. Entre les visites, il faudra régler notre visa pour le Turkménistan. On devrait passer quatre semaines en Turquie, le second chapitre de notre voyage.













Ce qu’on a aimé jusqu’ici:
Le séjour à la ferme en Suisse chez Coralie et Simon (Felix nous parle encore de Simon, son héros, qui l’a emmené à plusieurs reprises sur son tracteur)
Les préparatifs chez Grégoire et Marine (les adieux ont été difficiles pour les cousins) et comme il a quelques années le repas improvisé chez Stella et Augusto
La Slovénie (c’est beaaauuuu…et propre comme en Suisse) et les gâteaux à la crème du Grand Hôtel de Bled (les glaces aussi)
Les lacs et chutes de Plitvice en Croatie
Trogir et la côte Croate
La Macédoine (lac d’Ohrid magnifique, les églises orthodoxes, les thermes de Stip,…)
Rouler dans les montagnes et voir de magnifiques paysages
Le monastère de Rila en Bulgarie, vraiment magnifique et impressionnant
La ville de Plovdiv en Bulgarie avec son superbe centre historique et son quartier alternatif (et un excellent resto, le Raw Bar si je me souviens bien)
Le rakija albanais à la prune et quelques vins macédoniens
Les plaines de jeux dans les campings et les centres ville
Les passages des frontières
On a moins aimé:
Le spaghetti du midi à Venise dans un resto tenus par… des Chinois
Le temps mi-figue mi-raisin et la journée en Croatie bloqués dans le camion à cause de la pluie battante
Les deux autres journées trop chargées en kilomètres (dont hélas le jour de l’anniversaire de Tine) et les enfants bien difficiles alors qu’on cherchait désespérément un endroit pour poser le camion
La ville de Bansko en Bulgarie
Et on regrette d’avoir traversé l’Albanie si rapidement en raison du mauvais temps, mais il pleuvait tellement qu’on n’avait pas d’autre alternative que de rouler.
Allez, je vous laisse. A la prochaine
























